Ekoturystyka dla początkujących - definicja, organizacje, certyfikacje, publikacje

Wpisany przez Ekoistka.pl - redakcja piątek, 21 maja 2010 13:55

Podróżowanie przyjazne środowisku, które odbywa się na obszarach atrakcyjnych przyrodniczo i krajobrazowo, bezpośrednio przyczynia się do ochrony środowiska naturalnego i kulturowego danych regionów, a jej uczestnikami są ludzie o dużej świadomości ekologicznej i wrażliwości przyrodniczej. Tak w skrócie można zdefiniować ekoturystykę.

Można powiedzieć, że ekoturystyka jest tym na rynku podróży, czym idea slow food na rynku żywności. Preferuje małą skalę i „powolne" zwiedzanie oparte na obcowaniu i nieśpiesznym doświadczaniu (w przeciwieństwie do ekspresowego, anonimowego „zaliczania" kolejnych atrakcji w kolejnych miastach).

W ekoturystyce ważnym elementem jest kontakt ze społecznością lokalną, co ekoturyście pozwala na poznawanie tradycyjnego stylu życia i kultury regionalnej, a ludności miejscowej przynosi realne korzyści ekonomiczno-społeczne. Według Dominiki Zaręby, autorki pierwszej w Polsce książki o ekoturystyce*, ekoturystyka stanowi rdzeń koncepcji turystyki zrównoważonej. Formą pokrewną do ekoturystyki jest agroturystyka czyli turystyka wiejska, w której gospodarstwo rolne stanowi jednocześnie bazę noclegową i główną atrakcję turystyczną.

Agroturystyka i ekoturystyka mają wiele podobnych założeń, a mianowicie: podtrzymywanie dobrobytu lokalnych mieszkańców, korzystanie z już istniejącej bazy noclegowej, wreszcie dostarczanie turystom świeżych i zdrowych posiłków z miejscowych produktów rolnych. Różnica polega głównie na motywie podróży: w agroturystyce celem jest pobyt w gospodarstwie, w ekoturystyce celem jest odkrywanie przyrody, a gospodarstwo stanowi bazę noclegową i żywieniową.

Jak podaje Wikipedia, moda na ekologię spowodowała, że wiele ofert wakacyjnych sprzedawanych jest pod hasłem „ekoturystyka", choć de facto mają one z ekoturystyką niewiele wspólnego. Za przykład pseudo-ekoturysytki może posłużyć pobyt w luksusowym ośrodku ulokowanym w samym sercu dzikiej przyrody, zbudowanym i użytkowanym w sposób zaburzający ekosystem, podczas którego turysta niespecjalnie ma kontakt z przyrodą i miejscową ludnością, a wydane przez niego pieniądze trafiają do tejże ludności w minimalnym stopniu.

Istnieje wprawdzie międzynarodowa organizacja o nazwie The International Ecotourism Society (TIES), której misją jest promocja ekoturystycznych „dobrych praktyk" i która zrzesza firmy oferujące taki typ wakacji. Nie ma jednak czegoś takiego, jak jednolity „ekoturystyczny certyfikat", który - wzorem znaku rolnictwa ekologicznego - pomógłby turyście w jednoznacznej identyfikacji oferty prawdziwie ektoturystycznej. Pewną próbę podjęła Australia, która wprowadziła trzypoziomową eko-certyfikację, rozróżniającą „turystykę z poszanowaniem natury", „ekoturystykę" i „ekoturystykę zaawansowaną".

Pośród istniejących certyfikacji wart wyróżnienia jest międzynarodowy Zielony klucz (Green Key). Nie jest to certyfikat związany z ekoturystyką sensu stricte, ale przyznawany ośrodkom i bazom noclegowym spełniającym kryteria ekologiczności. We Francji z kolei Parki Krajobrazowe połączyły siły z organizacją WWF, by stworzyć sieć eko-turystycznej bazy noclegowej (prawie 300 adresów) pod nazwą Gîtes Panda.

Ciekawą formą spędzenia wakacji w nurcie „agro" i „eko" może być wwoofing czyli wolontariat na ekologicznej farmie - w Polsce, Europie lub na innym kontynencie. A skoro o Polsce mowa, prekursorem rozwoju ekoturystyki w naszym kraju jest Europejskie Centrum Rolnictwa Ekologicznego i Turystyki w Polsce (ECEAT-Poland) - stowarzyszenie mające na celu promowanie i propagowanie turystyki w gospodarstwach ekologicznych, a także edukację i rozwijanie świadomości ekologicznej. W kontekście edukacji warto również wspomnieć o publikacji pt." Ekoturystyka i odkrywanie dziedzictwa - zbiór dobrych praktyk", którą można pobrać w formacie pdf na stronie Funduszu Partnerstwa, organizacji wspierającej działania na rzecz rozwoju zrównoważonego, animowane przez organizacje pozarządowe i społeczności lokalne, powołanej przez Fundację Partnerstwo dla Środowiska (FPŚ).

----------
* Dominika Zaręba, „Ekoturystyka", Wyd. Naukowe PWN, wyd. III, Warszawa, 2010, ISBN: 978-83-01-16017-3, cena: 39,90 zł (księgarnia PWN, cena z dnia 19.05.2010).

Warto przeczytać:
Wwoofing - pomysł na ciekawe i niesztampowe wakacje pod znakiem eko-wolontariatu,
Glamping czyli camping w wersji glamour.

Warto odwiedzić: dział ekoPODRÓŻE.

Komentarze

Imię/nick *
Kod   
ChronoComments by Joomla Professional Solutions

Wyślij komentarz