Wiklina w ogrodzie – odnawialny surowiec, praktyczne zastosowanie, oryginalne wzory

Wpisany przez Ekoistka.pl - redakcja poniedziałek, 30 sierpnia 2010 12:54

Po modzie na betonowe płoty i plastikowe meble ogrodowe, wiklina wróciła kilka lat temu do łask. A tak naprawdę nigdy nie została zapomniana przez tych, dla których ogród kojarzy się z naturalnością - również w kontekście materiałów wykorzystanych do wykonania ogrodzenia, sprzętów i ozdób.

Z wikliny można upleść prawie wszystko: płot, pergolę, altanę, meble ogrodowe, a także drobne elementy wyposażenia - kosze, koszyki, stelaże dla pnączy. Nie do wszystkich stylów ogrodowych wiklina pasuje - w ogrodzie japońskim czy w otoczeniu miejskiej, secesyjnej willi lepiej zastosować inne materiały.

Plecionkarstwo - obejmujące produkcję wszelkiego rodzaju plecionek z wikliny, a także słomy, rafii, itp. - należy do najstarszych rzemiosł świata. Motywy ozdobne oraz odciski wikliny na wyrobach glinianych znalezionych podczas wykopalisk archeologicznych na terenach prehistorycznych siedlisk świadczą o tym, że plecionkarstwo było znane już w epoce paleolitu. Kunsztowne wyroby plecionkarskie tworzono w starożytnym Rzymie. W grobach władców Egiptu zachowały się plecione kosze mające co najmniej pięć tysięcy lat. Techniki plecionkarskie są też stosowane przez dzikie plemiona, odizolowane od cywilizacji.

Tradycyjne plecionkarstwo wykorzystuje tylko materiały pochodzące z danego regionu - surowiec do plecenia (w formie praktycznie gotowej) dostarcza bowiem sama natura. W Polsce plotło się (i plecie nadal) wyroby z wikliny czyli pędów wierzby - najczęściej wiciowej, amerykańskiej i purpurowej, a także z korzenia sosny i jałowca, rogożyny, słomy, kory brzozowej, łyka lipowego i wiązowego, młodych pędów leszczyny, dębu, jałowca i świerka.

Co warto wiedzieć o wyrobach z wikliny? To, że mogą mieć różną fakturę i kolor - w zależności od tego, czy do plecenia użyto prętów niekorowanych czy okorowanych, a także od tego, jaki zastosowano splot. Wysuszona wiklina niekorowana jest określana terminem zielona. Wiklina okorowana po namoczeniu w wodzie to wiklina biała. Jest jeszcze wiklina gotowana o czerwonobrązowym odcieniu. To wiklina, którą okorowano po gotowaniu (na parze lub w wodzie). Do konstrukcji na wolnym powietrzu używa się głównie wikliny niekorowanej.

Wiklina jest surowcem naturalnym - odnawialnym, na dodatek szybko rosnącym. Jest też surowcem bardzo „wdzięcznym" - przyjmuje kształty i wzory, dla których jedynym ograniczeniem często jest jedynie wyobraźnia i umiejętności danego rzemieślnika. Coraz częściej tradycyjne rękodzieło wikliniarskie jest dziś łączone z nowoczesnym wzornictwem, czerpiąc przy tym twórczo z natury. O tym, jak niesamowite elementy ogrodu można wyczarować z wikliny przekonać się możemy oglądając zdjęcia umieszczone na stronie Hansa-Petera Sturm'a, współautora książki pt. „Wiklina w ogrodzie" (autorzy Marion Fröhlich i Hans-Peter Sturm, wyd. Multico, 2009r., ISBN 978-83-7073-754-2). Warto również sięgnąć po książkę pt. „Ginące zawody w Polsce" (autor Zbigniew Adam Skuza, wyd. Muza S.A., 2008r., ISBN 978-83-7495-402-0), której rozdział poświęcony jest polskiej tradycji plecionkarskiej.

----------
Warto przeczytać: Przykazania początkującego eko-ogrodnika czyli jak założyć i pielęgnować ogród w zgodzie z naturą.

Warto odwiedzić dział ekoOGRÓD.

Komentarze

Imię/nick *
Kod   
ChronoComments by Joomla Professional Solutions

Wyślij komentarz