Na wstępie pragnę zaznaczyć, że jak do tej pory nie zapoznałam się z recenzowaną wyżej książką. Natomiast sam autor oraz jego przekonania są mi dobrze znane.
Uważam jednak, że zasady i metody promowane przez Cesara Millana są dalece różne od jak to Pani ujęła "rzeczy bardzo ekologicznych, (...) odpowiadających na potrzeby psów i zgodnych z ich naturą".
Ponadto uważam, że Cesar Millan w swoich programach telewizyjnych potwierdza brak fundamentalnej wiedzy dotyczącej psiej psychiki i metod komunikacji.
Teoria dominacji, którą promuje i stosuje Cesar Millan powstała na podstawie obserwacji wilków w niewoli, w połowie ubiegłego stulecia. Dziś wiemy już, że wilki żyjące na wolności zachowują się zupełnie inaczej, nie formują stad, a tzw. grupy rodzinne. Takie grupy złożone są z matki, ojca oraz szczeniąt w różnym wieku. Starsze szczenięta pomagają w wychowywaniu młodszych, a kiedy same osiągną dojrzałość płciową, odchodzą, by założyć własne rodziny. Życie wilków w grupie rodzinnej oparte jest na współpracy, a nie przemocy. Drapieżniki nie mogą pozwolić sobie na przemoc wobec członków swojej grupy, ponieważ zmniejsza to ich szanse na przeżycie. Jedzenie najpierw dostają szczenięta, bo para rodzicielska zainwestowała w nie swoje geny, dlatego robi wiele, by przeżyły. Wszystkie informacje na ten temat można znaleźć w pracach naukowych Davida Mecha, który od wielu lat zajmuje się badaniem zachowań wilków i jest światowym autorytetem w tej dziedzinie.
Dziś wiemy również, że psów nie należy porównywać z wilkami. Są to dwa zupełnie odmienne gatunki, które zachowują się bardzo różnie. Gdyby psy były wilkami, to wilki można by wychować na posłuszne nam stworzenia, a tak nie jest, czego dowodzą eksperymenty polegające na socjalizowaniu i wychowywaniu wilków w taki sposób, jak robi się to z psami, na przykład na uniwersytecie w Budapeszcie czy Wiedniu.
Dodatkowo, hierarchię można stworzyć jedynie w obrębie jednego gatunku, podobnie jak z jednego gatunku składa się stado. Psy mają rozpoznawanie gatunkowe zakodowane genetycznie, innymi słowy wiedzą, że człowiek nie jest psem. Dlatego nie jesteśmy w stanie stworzyć z nimi hierarchii, nie mamy takich samych wartości. A skoro nie możemy stworzyć hierarchii z psami, to czym jest wspomniane przez Panią ciągnięcie na smyczy, czy żebranie przy stole? Zwykłym brakiem wychowania. Pies ciągnie, ponieważ za nim podążamy i w ten sposób nagradzamy jego zachowanie. Nie reagujemy kiedy ciągnąć zaczyna szczeniak, dopiero gdy pies jest większy i spacery z ciągnącą nas lokomotywą stają się nieprzyjemne, zauważamy problem. Podobnie jest z żebraniem przy stole. Pies powtarza to zachowanie, które jest dla niego najbardziej opłacalne. Jeśli opłaca się stać przy stole, bo ktoś wreszcie rzuci jakiś smakowity kąsek, to pies będzie przy tym stole stał. Nie ma w tym żadnej ideologii ani ukrytych pragnień zdominowania nas. A wylegiwanie się na kanapie jest bardzo przyjemne i niczego nie zaburza. Jeśli chodzi o przechodzenie przez drzwi? Wilkom jest to zupełnie obojętne na co dzień, a w sytuacji na przykład polowania ich role ciągle się zmieniają w zależności od pozycji ofiary. Dla psów też nie ma znaczenia, kto pierwszy przechodzi przez drzwi. Nie mówiąc już o tym, że wykonanie tego w praktyce uważam za niemożliwe. Proszę sobie wyobrazić, że leży Pani zmęczona po całym dniu na kanapie, pies drzemie obok na podłodze. Nagle wstaje, przeciąga się i rusza w stronę kuchni, by się napić. Czy zerwie się Pani na równe nogi tylko po to, by przebiec pierwsza przez drzwi? Podobnie można przeanalizować wszystkie pozostałe zasady teorii dominacji.
Poniżej załączam kilka z filmów, w których występuje pan Millan. Widzimy, jak brutalnie traktuje psy. Popycha je i szturcha. Na pierwszym filmie pies jest w kagańcu i szelkach, nie może nic zrobić. Widać jego przerażenie, panikę. M.in. dyszenie i pojawiające się białka oczu świadczą o olbrzymim stresie, który przeżywa ten pies. Millan mówi, że kładzie go na bok, by pies się zrelaksował. W takim stanie emocjonalnym jest to niemożliwe. Nie wystarczy położyć psa, by się zrelaksował. To nie jest takie proste. Fizjologia psa niewiele różni się od naszej, jeśli w czasie tak dużego stresu w organizmie wydzielona jest adrenalina i kortyzol (oraz wiele innych substancji), musi minąć wiele dni, zanim organizm dojdzie do siebie. Poza tym, kiedy pies już leży, nadal widzimy białka oczu i dyszenie - pies się wcale nie relaksuje. Jedyne, czego pan Millan uczy tego owczarka, to bezsilność i brak zaufania.

http://www.youtube.com/watch?v=9iUeD4oxGLs

A tutaj Millan "oducza" psa gonienia za kurczakami. Widzimy jak pies odwraca głowę, kiedy Millan go uderza. Pies się oblizuje i mruga oczami, to wszystko są sygnały świadczące o tym, że pies się boi. Poza tym odzwyczajenie psa od gonienia zwierząt nie jest proste. Nie wystarczy psa uderzyć kilka razy. Uciekające zwierzę wyzwala w wielu psach silny instynkt myśliwski, którego nie da się zniwelować kilkoma szturchnięciami. Aby pies zachowywał się tak, jak tego chcemy, potrzeba zaplanowanego szkolenia. A i tak zdarza się, że instynkt bywa tak silny, że pozostaje psa prowadzić na lince.

http://www.youtube.com/watch?v=9TRE7Zv7xdE&playnext=1&videos=Cg8yEBEYMaY&feature=rec-LGOUT-exp_fresh%2Bdiv-1r-2-HM

Psy są zwierzętami o bardzo rozbudowanym systemie komunikacji. W języku polskim najlepiej opisany jest on w książce Turid Rugaas "Sygnały uspokajające". Choć sygnałów, którymi porozumiewają się psy, jest więcej, niż opisane w tej książce. Nie wszystkie też zostały już zbadane i zrozumiane przez nas. Jednak warto się z książką zapoznać, bo znając system komunikacji, możemy wkroczyć do wspaniałego świata psów i poznać ich prawdziwą naturę, nie czyniąc im krzywdy. Postarajmy się stworzyć z naszym psem związek oparty na zaufaniu i szacunku, i nie doszukujmy się żadnych ukrytych motywów. Do szkolenia wybierajmy metody przyjazne psu, które nie czynią mu fizycznej i psychicznej krzywdy. I bądźmy konsekwentni, bo to właśnie nasz brak konsekwencji często bywa źródłem problemów, jakie mamy z naszymi czworonożnymi przyjaciółmi.

Przykro mi, że książka autora, który tak wiele złego robi psom, znalazła się tutaj jako lektura polecana.
Pozdrawiam serdecznie.

W moim komentarzu odnoszę się do teorii dominacji, gdyż poniższy cytat zawiera jej elementy:
"Większość psów nie nadaje się na liderów i wcale nie chce nimi zostać. To my, ludzie, poprzez swoje zachowania „wymuszamy" na psach, by zostały przewodnikami naszego stada. Jak? Przepuszczając w drzwiach. Pozwalając ciągnąć się na smyczy. Robiąc miejsce obok siebie na kanapie. Karmiąc zanim sami zaczniemy jeść, albo pozwalając na żebranie przy stole."
Przyczyny tych zachowań opisałam w komentarzu, więc nie będę do tego wracać.
Filmy zamieściłam, aby zobrazować fakt, że pisać i mówić można wszystko, ale to czyny świadczą o człowieku. Cytuje Pani słowa Millana: „Gniew, agresja czy przemoc wobec psa nie zrobią z ciebie przywódcy stada. ", a ja w filmach chciałam pokazać, że Millan w stosunku do psów bywa nie tylko agresywny, ale nawet okrutny. Jeśli taka osoba jest promowana przez tak popularną organizację jak National Geographic, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że widzowie i czytelnicy będą ją naśladować. A to uważam za nieodpowiedzialne.
Poza tym, pozwolę sobie napisać po raz kolejny, że stado i hierarchię można stworzyć jedynie w obrębie jednego gatunku. Dlatego podejście Millana do psów jest błędne już w założeniu.
Zgadzam się, że psy nie powinny być traktowane jak dzieci, bo takie podejście czyni im krzywdę. Podobnie jest z przedmiotowym traktowaniem psów i oczekiwaniem, że zawsze będą posłuszne i bez mrugnięcia okiem wykonają każdą komendę. Cieszę się, że wspomina Pani o różnych stylach życia psów miejskich i wiejskich, oraz o tym, że mają różne problemy. Miejmy nadzieję, że te problemy będą zauważalne przez coraz większą część społeczeństwa.
Pozdrawiam serdecznie,

hierarchia czy wychowanie, stado czy nie stado who cares? ważne że działa i że moralnie jes t ok. czy trzeba się nateoretyzować żeby opracować skuteczną metodę? ja jestem praktyczny człowiek i uważam że nie. mi książkę polecił psi trener bo szykuję się do zakupu dużego psa i chcę być odpowiedzialnym panem pardon właścicielem :-) I żeby było jasne to żaden psi trener z tych co krzyczą czy uderzają psy - normalny spokojny człoweik

To książka dla zwykłych ludzi ze zwykłymi psimi problemami a w filmach Cesar Millan zajmuje się resocjalizacją skrajnie wypaczonych psów. To dwie różne sytuacje edukacja i reedukacja w typie ostatniej deski ratunku. Ja to rozumiem tak: Millan dostaje psa skrajnie agresywnego i nieobliczalnego i sprawia że zamiast uśpienia, co chcą zrobić inni bo nikt nie chce się psem zająć, pies dalej żyje i dobrze współżyje z ludźmi. Nie wydaje mi się żeby to były złe motywy. A że metody czasem drastyczne? A co ma podejść, wyciągnąć rękę do głaskania i dać się zagryźć? A poza tym National Geographic to dziś przede wszystkim potężny biznes. Chodzi o poczytność i oglądalność czyli przyciągnięcie mas.

A ja jestem za edukacją i reedukacją bez przemocy. Na ludziach reedukacja przez przemoc wzmacnia przemoc zamiast ją likwidować. Czy przypadkiem tak nie jest też u psów?

jakby ktokolwiek dobrze ogladał filmy z cesarem przestał by widziec tam przemoc! Cesar tylko zazwyczaj stoi a to pies szamocze sie jak oszalały az przestaje. Bo w koncu nic mu nikt nie robi wiec daje spokój. Ha no ale jak ktos ma pomysł jak obłaskawic agresywnego piesa rozszalałego na punkcie wszystkiego tak zeby juz nie był taki w jakis inny sposób niech napisze, z checia przeczytam.
Co do odcinków uwazam ze sa niekompletne dlatego na podstawie oglądania ludzie dochodza do takiech negatywnych teorii.

:-)), Marian Rostrowski, leon, widać, że macie mało do czynienia z psami na co dzień. Podejście Millana, to cofnięcie się o lata wstecz. Szczególnie jeżeli chodzi o sposoby "leczenia" lęku. Używa w treningach dławików, obróż elektrycznych i tym podobnych zabawek. Cesar ma już na koncie kilka pozwóz sądowych - ze strony stowarzyszeń praw zwierząt, czy osób uczestniczących w programie. Agresja zawsze rodzi agresję. W pełni podzielam zdanie Pani Pauliny Ziółkowskiej-Radomiak.

Posiadać psa, a pracować z nimi na co dzień, to dwie różne sprawy. Nie dam Ci przepisu. Do każdego psa należy podchodzić indywidualnie, zrobić wywiad behawioralny, obserwować. Może być wiele źródeł problemu...nieprawidłowa socjalizacja (np. szczenie za wcześnie odebrane matce), uwarunkowania zdrowotne...np. zaburzenia neurologiczne, złe podejście właściciela/błędy wychowawcze. Najczęstszym źródłem agresji jest agresja związana z lękiem zwierzęcia, bądź obroną zasobów/brakiem zaufania. Obojętnie od źródła - nigdy nie wolno stosować przemocy wobec zwierzęcia. Ewentualny lęk się pogłębia, maleje zaufanie względem właściciela. Wiele sposobów Millana jest karygodnych i działających na chwilę. Proszę się postawić w roli zwierzęcia...ufałby Pan osobie, która raziłaby Pana prądem, podduszała itp.? - NIE...czy by się Pan tej osoby bał? - TAK.

Wiko...Z takim podejściem równie dobrze możesz dać klapsa - działa tu i teraz...lecz działa na chwilę i niesie opłakane skutki. Chcesz stosować rady Millana...ok...licz się jednak z późniejszymi konsekwencjami.

Cesar w swoim programie pokazuje jak działa z KONKRETNYMI przypadkami. wiele razy mówi o tym, że z psem A można pracować tak, lecz już z psem B tej metody nie użyjemy gdyż nie zadziała. trzeba wiedzieć o tym, ze w programie sa pokazywane przypadki konkretnych psów do, których Millan dopiero odpowiednie metod. Wg jego wskazówek działam już kilka lat i psy się mnie nie boją-mimo karcenia a złe zachowanie-przeciez dzieci również 'dostają po łapach' gdy coś zrobią źle i po pewnym czasie oduczają się tego. nie ma tutaj mowy o agresji rodzącej agresje.